Lightbox image source

Voor kinderen met spreidbroek of gipsbroek door heupdysplasie

Uw winkelwagen is leeg

Search Site

Dubbele heupluxatie, een ervaringsverhaal

Dubbele heupluxatie, het verhaal van Siri

  • Komt voor in familie moeder (2 nichtjes, 1 neef)
  • 5 maanden pavlikbandage, daarna 10 maanden campspreider tijdens slapen
  • Ontdekt op 6 maanden, na 1 jaar en 10 maanden klaar met behandeling


Hoe oud was Siri toen de dubbele heupluxatie ontdekt is en hoe is het ontdekt?

Tijdens de halfjaarcontrole bij het CB voelde de arts een knakje in haar been. Ze dacht een pees die over het bot ging, maar stuurde Siri voor de zekerheid door naar het ziekenhuis voor een foto. Daar ging ik vrij ontspannen naar toe en had geen moment slecht nieuws verwacht. Dat viel dus tegen, want op de foto bleken beide heupen uit de kom te zijn, op 1 mm na volledig symmetrisch. Daarom was er bij haar op het CB geen verschil in bilplooien te zien.

Hoe zag de behandeling van de dubbele heupluxatie er uit?

Het streekziekenhuis stelde een ernstige afwijking vast en gaf aan dat ze in tractie zou moeten, met daaropvolgend zeker 3 maanden gips. Maar zij wilden niet aan de complexe behandeling beginnen en stuurden ons door naar het WKZ. Daar aangekomen verwachtten wij onze dochter direct achter te moeten laten. Maar de arts gaf aan eerst met de pavlikbandage te willen beginnen. Deze heeft ze 5 maanden om gehad. In het begin was ze onrustig tijdens een diepe slaap. Waarschijnlijk komt dit omdat de spieren dan echt ontspannen en verder doorbuigen. We hadden kussentjes onder haar benen en als het echt niet ging, maakten we haar een paar uurtjes los en daarna klikten we haar weer vast. Onze orthopeed gaf ons mee dat we daarin niet te moeilijk moesten doen. Het was beter goed te slapen en dan de pavlik wat langzamer op te bouwen dan allemaal oververmoeid te raken. Dit zorgde bij ons voor een hoop rust en binnen een week had ze de pavlik constant om, alleen in bad ging hij af.

De arts was wel heel duidelijk met zitten, dat mocht niet tenzij ze het zelf ging doen. Voor de pavlik zetten we haar al wel eens in het voedingskussen overeind en dat mocht nu dus niet meer. Ze had wel behoefte aan rondkijken, dus vond dit wel weer even wennen. Ze moest dus weer wat meer in het wippertje. Deze hadden we opgehoogd met een handdoek. Uiteindelijk ging ze met 9 maanden zitten. Dit deed ze door haar billen achterwaarts tegen de muur te zetten, dan met handen zich op te richten en haar benen buiten om naar voren te draaien….een hele kunst!

Elke 2 weken moesten we op controle en na 3 maanden zaten beide heupen in de kom!! Hierdoor was repositie niet meer nodig. Ze heeft de pavlik toen nog 2 maanden omgehad, maar toen ze een jaar was moest ze ermee stoppen omdat het beter was om haar los te laten en te stimuleren tot lopen. Ze kreeg een campspreider voor het slapen. Toen ze 1,5 was wurmde ze zich op allerlei manier uit de spreider. Na een aantal aanpassingen van de gipskamer en uiteindelijk een nieuwe spreider die opnieuw is afgesteld was ze ’s nachts weer juist ingesnoerd. Dit kostte me wel een paar slapeloze nachten want bij elk gemurmel ging ik toch weer kijken of ze er nog wel goed in lag. Daarna ging het slapen weer perfect. Bij heel heet weer (de campspreider is van plastic en er moet dus altijd een legging onder en dat zweet dan lekker) lieten we spreider af. Dit mocht iom de arts. Dit om te voorkomen dat ze smetplekken zou krijgen.

In oktober 2013 mochten we weer terug voor controle voor beide dochters. Na de ontdekking van luxatie bij Siri moest onze oudste dochter ook gecontroleerd worden en daaruit bleek zij een lichte dysplasie te hebben aan rechterheup. Na een jaar wilden ze kijken of het zonder behandeling verbeterd was. Zo niet dan zou een operatie volgen. Onze oudste dochter was helemaal goed gekeurd en ook Siri was klaar met de behandeling. Ze moet voorlopig nog wel jaarlijks op controle, maar de arts verwacht dat de kom het laatste stukje van goed tot perfect zelf zal vormen door beweging en druk op de kom. Dit was voor ons een grote verrassing…allebei onze meiden helemaal goed. En gezien de ervaringen van anderen hadden we nooit verwacht (en kunnen we bijna niet geloven) dat deze behandeling afdoende zou zijn voor onze dochter.

Praktische tips pavlikbandage

Siri is begonnen in de zomer met de pavlik, dus toen was het makkelijk met een legging van Kiek en daarover een jurkje. Toen het wat kouder begon te worden heeft ze jumpsuits van Kiek aan gehad. De jumpsuits waren ideaal voor het verschonen en zaten heerlijk zacht.

Vervoer. Wij hadden haar nog in de maxicosi*, met een handdoek onder haar billen kon ze daar nog goed in. Ze was niet zo groot, dat scheelde waarschijnlijk. In de kinderwagen had ik een brede voetenzak van Kiek Hip Wear voor de winter. (*: de Maxi-Cosi Opal, de speciale autostoel voor kinderen met een spreidbroek of gipsbroek was er toen nog niet)

Siri paste ook gewoon in de triptrap stoel als we de zitting wat naar achteren plaatsten.

Tijdens slapen deden we in eerste instantie handdoekrolletjes onder haar beentjes.

Praktische tips campspreider

Ze was snel aan de campspreider gewend. We kregen van ziekenhuis advies om zo’n springding in de deurpost te hangen om zo de beentjes te activeren om zich af uit te strekken en af te zetten. Daar zat ze 2 keer per dag een kwartiertje in, vond ze helemaal geweldig.

Verder schoof ze al op haar billen rond met de pavlik en dit wilden wij natuurlijk graag ombuigen naar kruipen. De arts gaf aan dat dat vanzelf goed ging komen en dat fysiotherapie niet nodig was. Nu had ik via mijn werk contact met een fysiotherapeut en heeft ze met tips en wat oefeningen Siri aan het kruipen gekregen. Misschien was het anders ook wel gebeurd, maar ik nam liever het zekere voor het onzekere. Ik vond het ook wel fijn dat de fysio ook elke 6 weken voelde of haar heupjes nog wel goed zaten.

Hoe hebben jullie als ouders de behandeling van de dubbele heupluxatie beleefd?

Het hele traject viel ons achteraf natuurlijk heel erg mee. De laatste tip die ik nog wel heb is; laat er een kinderorthopeed naar kijken, want als wij bij het streekziekenhuis waren gebleven voor de behandeling had het traject er waarschijnlijk heel anders uitgezien!