Lightbox image source

Voor kinderen met spreidbroek of gipsbroek door heupdysplasie

Uw winkelwagen is leeg

Search Site

Heupluxatie, het verhaal van Franka

Heupluxatie links Franka

 

In de zomer van 2008 werd onze dochter Franka geboren. Al bij het afnemen van de hielprik attendeerde ons de wijkverpleegkundige op een mogelijke heupafwijking. Omdat heupafwijkingen ook in de familie voorkomen, zijn we na drie maanden een echo laten maken. De rechter heup zag er goed uit, maar links was zelfs voor ons ongeschoolde oog een forse afwijking zichtbaar; de diagnose: heupluxatie links, dus op naar de orthopeed.

Door onze onwetendheid en de traagheid van het ziekenhuis begon onze kennismaking met de wereld van de spreidbroek en alles wat daarbij komt kijken pas toen Franka 6 maanden oud was. In eerste instantie leek er niet zo veel aan de hand. Franka had weinig moeite met haar Pavlik-bandage en ook wij hadden onze draai al snel gevonden. Twaalf weken en twee controles later bleek de behandeling weinig resultaat gehad te hebben en werd er een datum geprikt om een gipsbroek aan te laten leggen, die ze 12 weken om moest.

Begin maart 2009 was het zover. ’s Ochtends om 7 uur werden we met ons nuchtere meisje in het ziekenhuis verwacht. Mama mocht mee de OK in, Franka kreeg een roesje. Als ze weer bij zou komen, mochten we weer bij haar. Een uur later was ze weer wakker en vooral boos! Ik herinner me nog dat ik alleen maar blij was dat alles achter de rug was, zo bezig met geruststellen en troosten, dat ik pas boven op de ziekenzaal van de kinderafdeling voor het eerst onder de lakens heb gekeken naar het gips. Dat vond ik wel heel massief en groot, mede door de stang die tussen haar benen was gegipst. Natuurlijk paste Franka niet meer in de maxi-cosi waarmee we naar het ziekenhuis gekomen waren… Heel rustig naar huis rijden dus met onze ingegipste baby op schoot

De eerste twee dagen was Franka erg verdrietig, maar daarna ging de knop om en accepteerde ze haar nieuwe situatie. Voor ons begon de zoektocht naar vermaak: hoe houd je een kind tevreden dat alleen maar op haar rug kan liggen? Gaandeweg zijn we wel creatief geworden, maar na die 12 weken (na 6 weken is ze omgegipst) merkten we dat de koek ook echt op was en het steeds moeilijker werd haar nog te vermaken. Begin juni ging het gips er definitief af. Het geluid van de gipszaag vond Franka vreselijk, ze gilde het uit! Ze voelde weer kilo’s lichter en ik zal nooit het gevoel van haar zachte, bungelende beentjes vergeten toen ik haar voor het eerst weer ‘gewoon’ op kon pakken. Ze kreeg wel meteen een campspreider aangemeten, maar voor haar was dat misschien wel zo prettig, haar beentjes bleven toch in een kikkerstand staan, ook zonder beugel. Het duurde ook bijna een week voordat ze haar beentjes weer enigszins kon gebruiken. In haar lies zat een enorme snee, veroorzaakt door smettend gips en de huid was dun geworden. Na een dag hebben we haar voor het eerst weer in bad kunnen doen, Franka vond dit helemaal niet leuk, ze was er simpelweg niet meer aan gewend. Haar beentjes bleven nog een aantal dagen in de ingegipste stand staan en het duurde ongeveer twee weken voordat ze kon zitten. Ze moest natuurlijk eerst weer spierkracht opbouwen. 

Aan de campspreider raakte Franka wel snel gewend en voor ons was het fijn dat we haar weer beter konden vervoeren. Tijdens de gipsperiode waren we toch aan huis gekluisterd, behalve bezoekjes aan het ziekenhuis zijn we nauwelijks met de auto op pad geweest. De opgevulde maxi-cosi met verlengde gordels is natuurlijk niet echt veilig. Na nog eens 12 weken campspreider mocht die helemaal afblijven en wij hoefden pas weer terug te komen op controle, wanneer Franka (intussen 11 maanden) een aantal weken kon lopen.

Het lopen liet nog even op zich wachten, eerst maar omrollen, zitten, kruipen en op de knieën lopen oefenen. Dit laatste bracht haar ook overal waar ze wezen wilde, maar op 1 april 2010 zette ze haar eerste stapjes, inmiddels 20 maanden oud. In juni hadden we een afspraak bij de orthopeed. Helaas was hij niet tevreden; de linker heup stond nog steeds uit de kom en hij stuurde ons door naar een academisch ziekenhuis, waar Franka een operatie zou moeten ondergaan. 

Deze operatie, de zogenaamde Salter osteotomie, vond plaats in oktober 2010. Hierbij wordt het bekken doorgezaagd en gekanteld en met een wigje uit de bekkenkam wordt de vrijgekomen ruimte in het bekken opgevuld. De dag voor de operatie werden we in het ziekenhuis verwacht zodat Franka zou kunnen wennen aan de omgeving. Wij bleven om de beurt bij haar slapen. Uiteindelijk is ze 5 dagen en 4 nachten opgenomen geweest

’s Morgens om 8 uur vond de operatie plaats. Papa ging mee de OK in. Gelukkig hadden we de dag tevoren het in slaap brengen samen met de pedagogisch medewerker geoefend met een beer. Franka had dit goed onthouden en ging inderdaad keurig blazen in het kapje en sliep rustig in. De operatie zelf duurde ongeveer 1 ½ uur, daarna mochten wij weer bij haar. Ze was ditmaal met kunststof gips ingegipst, wat van de tepels tot aan haar tenen liep. Het rechter beentje was tot net boven de knie gegipst. De sufheid werd afgewisseld met enorme woedeaanvallen. Franka, die inmiddels kon praten, zei steeds tegen ons dat ze klaar was met slapen en de broek uit wilde!

Het wennen aan de nieuwe situatie duurde ditmaal langer dan met de eerste gipsbroek. Ze was toen een stuk jonger en nog niet mobiel, kon niet zelfstandig zitten, lopen etc. Nu was ze veranderd van een actieve peuter, die kon rondrennen in een peuter, die alleen nog maar op haar rug kon liggen. Niet leuk voor haar en ook voor ons was het vreselijk haar zo verdrietig te zien. Pas na een dag of 4 had ze haar situatie min of meer aanvaard. Op zaterdag middag, na 4 nachtjes slapen in het ziekenhuis, mochten we eindelijk naar huis. Omdat vervoer in de auto onmogelijk was, werd ze in de ambulance naar huis gereden.

Thuis hadden we een hoog-laag-bed, geleend via de thuiszorg, in de kamer staan. Daar zou ze de komende 8 weken liggen. Ze mocht zelfs niet de trap op getild worden, haar bovenlichaam mocht geen druk op de heup uitoefenen. Dag en nacht lag ze dus op bed. Na 3 weken plat gelegen te hebben, mocht ze voor het eerst weer op haar buik spelen. Nou ja, spelen… veel meer dan liedjes zingen, knippen en tekenen en veel TV-kijken kon eigenlijk niet. Ook eiste ze continu onze aandacht op, wat ook wel logisch is als je alleen maar saai op bed kunt liggen. Gelukkig kwam er veel bezoek langs, dat zorgde voor wat afleiding. In het ziekenhuis kreeg ze nog pijnstilling, thuis hebben we niets meer hoeven geven, dus qua pijn viel het gelukkig allemaal mee.

Omdat ze liggend moest eten, moest wij goed opletten dat ze zich niet verslikte. Haar eetlust was wel minder dan gewoonlijk en we moesten de porties goed over de dag verspreiden. Gaven we haar te veel ineens, kwam het gips rond haar maagje te strak te zitten en dan gaf ze alles weer over.

Na drie weken horizontaal te hebben doorgebracht, begon ze de wereld om zich heen weer wat meer te ontdekken. Zo konden we met haar naar buiten door haar in een met kussens en matrassen opgevulde bolderkar te vervoeren, lekker weer naar buiten! Ook leerde ze op het laatst omrollen met gips en al. We hadden kniekousen over het gips getrokken en op haar armkracht kon ze zich zo tijgerend over het parket voortbewegen en had de grootse lol! 

In de laatste gipsweek is Franka nog naar de gipsmeester van het ziekenhuis geweest (ook weer retourtje ambulance) omdat het gips erg strak zat ter hoogte van haar schaambeen. Het kon gelukkig ruimer worden gemaakt.

Uiteindelijk mocht het gips er na 8 weken af! Weer was Franka erg bang voor de gipszaag, gelukkig duurde het zagen maar even. Haar beentjes kon ze meteen weer bewegen, ze zagen er ook niet heel dun en schilferig uit. Wel waren ze erg gevoelig. Gelukkig paste ze wel weer in het autozitje en konden we haar dus zelf weer vervoeren. Voor haar was zonder gips in eerste instantie niet eens een verbetering: iedere beweging deed zeer. In het gips kon ze rollen en tijgeren, nu kon ze helemaal niets meer. Ook werd ze ’s nachts wakker van de pijn en heeft nog maandenlang last van nachtmerries gehad. De orthopeed had voorspeld dat ze snel zou revalideren en binnen 10 dagen weer zou lopen. Dat is ons toch tegengevallen. Na 3 weken kon ze eigenlijk nog niets en pas nadat we uit eigen beweging osteopathie en fysiotherapie zijn gaan doen, zagen we een enorme vooruitgang. Vijf weken nadat het gips eraf was, kon ze weer zelfstandig lopen.

Nu zijn we inmiddels ruim 10 maanden verder en motorisch gezien heeft ze haar achterstand goed ingelopen. Haar rechter beentje blijft haar favoriete kant met traplopen, ze heeft gewoon aan die kant een grotere spierkracht. Lopen en rennen kan ze weer als de beste en wij genieten van onze actieve peuter die weer lekker in haar vel zit.